Het schrijven van toneelteksten is
altijd een prettige bezigheid voor mij. Zeker omdat ik ze, wanneer ze naar mijn
eigen wens en bevrediging zijn, ook nog eens kan voorleggen aan het bestuur van
stichting Anomie, waar ik artistiek leider van ben. Wanneer ik een degelijk plan
heb daarbij (en dat is voor het bestuur belangrijker dan de tekst zelf, want inhoudelijk
artistiek staat op mijn eigen agenda), dan kan ik de tekst overdragen aan mijzelf;
de regisseur.
Kleine keerzijde van deze werkwijze is dat ik na het voltooien van een toneeltekst,
niet snel een nieuwe aan het schrijven ben. Ik probeer dat wel; maak aantekeningen,
gooi ideeën op (in mijn hoofd), maar de uitvoeringsfase van de vorige geschreven tekst
is zó motiverend en interessant, dat het de beschikbare tijd en energie weghaalt uit
de schrijvende helft van mijn hersenen.
Weinig aanwas dus. Maar nét genoeg om continuďteit aan te wijzen. En dat is heel belangrijk.
Voor mezelf, en in het algemeen (voor Anomie, voor mijn ontwikkeling, voor het publiek).
Hieronder een tweetal van mijn eerste toonbare toneelteksten. De eerste is niet zo representatief voor mijzelf in het heden, wellicht wel
interessant, de tweede is iets meer representatief (maar nog verre van volwassen).
|